अंतराळ !

क्रांतीची अजून एक सुंदर आणि तरल अशी ही कविता वाचली आणि चाल सुचली ती अशी....

अंतराळ हा तुझाच, पंख तुला स्वप्नांचे

चंद्रबिंब प्रतिभेचे, तारांगण शब्दांचे ॥


या विशाल अंबरात उंच उंच विहरत जा,

साद देतसे दुरून आमंत्रण पक्षांचे ॥


वाजते दिशांमधून मंद धून वार्‍याची,

इंद्रधनू गुणगुणते भावगीत रंगांचे ॥


संथ या जलाशयात नाव बुडे किरणांची,

भांडारच जणु लुटले कुणि सुंदर रत्नांचे ॥


पंखांवर नभ तोलुन मानस वाचत फिरते,

बंधमुक्त पाखरू तुझ्या ऋणानुबंधांचे ॥


मनकवड्या पाखरास गुपित मुळी सांगु नको,

अवघ्या काही क्षणांत होइल ते विश्वाचे ॥

कवयित्री: क्रान्ति साडेकर

चाल इथे ऐका.