आठवते मग उगाच काही !

सुरुचि नाईकची ही भावविभोर कविता वाचून सुचलेली चाल ऐका.

आठवते मग उगाच काही
ध्यानी मनी ही नसताना
नदी तीरावर भणभण वारा
उगाच हळवा होताना...

स्मरते मग ती ओली माती
बोटांमधून सुटणारी
आणि कुठेशी खिळून राहते
पदराने हळू टिपताना
आठवते मग उगाच काही
ध्यानी मनी ही नसताना

नुरते मग मज भान कशाचे
नदीतीराच्या त्या खडकावर
जिथून पाहिले लहरींमधले
बिंब तुझे विरघळताना
आठवते मग उगाच काही
ध्यानी मनी ही नसताना

कवयित्री: सुरूचि नाईक

चाल इथे ऐका.

अभंग!

सुरुचि नाईकने लिहिलेला हा अभंग वाचला आणि क्षणभर असं वाटलं की हा अभंग कुण्या संतांचा आहे की काय? पण नाही..खुद्द तिनेच हा अभंग लिहिलाय...इतकी प्रासादिक रचना पाहून तिला चालही सुचली...तीही अगदी साधी आणि पारंपारिक.


वेढले रे मन गूढ काळोखात
तेजोदीप आत लाभो तुझा

खोल अंतरात कासावीस भान
चरणी तुझ्या ध्यान रुजवी माझे

कोणती वादळे पाहतात वाट
तुझा दे रे हात माझ्या हाती

तुझी माया राहो माझ्या पदरात
तूझ्या स्मरणात जीव माझा

डोळा तुझे रूप,चित्ती तुझे ध्यान
ओठी सदा नाम वसो तुझे

देहाचे गाठोडे,ईप्सीतांचे घडे
अनंताचे कोडे सुटती ऐसे

जाणिला रे संग माझा पांडुरंग
आता रे अभंग अंतरंग

कवयित्री: सुरुचि नाईक

चाल इथे ऐका.

एकटी !

सुरुचि नाईक ही  एक मनस्वी कवयित्री. तिच्या कविता वाचतांनाच जाणवतं की त्यात एक लय आहे.
तिचीच ’एकटी’ ही कविता वाचल्यावर जी चाल सुचली ती ऐका.

मी एकाकी एकटी
सारेच परके मला
माझाच अबोला
करी बोलके मला

मी शून्य माझ्याविना
शून्यातही मीच मी
अस्तित्वाचा शोध माझ्या
शोधातही मीच मी

मी एकटी सुखाविणं सुखी
मी एकटी दु:खाविणं दु:खी
एकटीच मी, असे भाग्य माझे
सुखदु:खे माझ्याविना पोरकी

मी एकटी, विश्व एकटेच माझे
माझ्याच विश्वात माझी गीते
धुंदीत गाते मस्तीत गाणे
माझी माझ्यात मी अशी राहते

कवयित्री: सुरुचि नाईक

इथे चाल ऐका.