या मनाचं सालं काही, समजत नाही

या मनाचं सालं काही, समजत नाही
जडंल कुणावर काही, उमगत नाही

लाल हिचे गाल कधी
लांब तिचे केस कधी
घारे हिचे डोळे कधी
गोरा तिचा रंग कधी
भावंल कुणाचं काय नेमच नाही
या मनाचं सालं काही समजत नाही

जाईल तिथं घात करील
दिसेल तिला डोळा मारील
ही आली, धड-धड झाली
चाल तिची तुडवून गेली
कुठं, काय, कधी होइल, नेमच नाही
या मनाचं सालं काही समजत नाही

आज पहा हिच्या प्रेमात
उद्या पहा तिच्या नादात
आज म्हणे "ही चांगली"
उद्या म्हणे "तीच बरी"
एकीवर पक्कं कधी बसतंच नाही
या मनाचं सालं काही समजत नाही

कवी: डॉ.अशोक कुलकर्णी

इथे चाल ऐका.

गिरीजासुता!

तुंदिलतनु श्री गणेश!

एकदंत, वक्रतुंड रूप गोड गोजिरे
तुंदिलतनू श्रीगणेश नृत्य करी साजिरे || धृ ||

ताल देतसे समीर, रुणझुणती घाग-या
चंचल चपला उतरे पावलांत नाच-या
सोनसाखळ्या चरणी, त्यांत जडविले हिरे
तुंदिलतनू श्रीगणेश नृत्य करी साजिरे || १ ||

मनमोहक हावभाव, मूक तरी बोलके
माय - तात गौरी-शिव पाहतात कौतुके
गिरकी घेता गणेश, सकल विश्वही फिरे
तुंदिलतनू श्रीगणेश नृत्य करी साजिरे || २ ||

सूर्य-चंद्र, गगन-धरा, गिरि-सागर दंगले
तीन लोक नृत्याच्या मोहिनीत रंगले
दिन-रजनी विसरुनिया काळ नर्तनी विरे
तुंदिलतनू श्रीगणेश नृत्य करी साजिरे || ३ ||

कवयित्री: क्रांति साडेकर
चाल : प्रमोद देव
गायन : श्री केदार पावनगडकर
हार्मोनिअम : श्री केदार पावनगडकर
तबलासाथ : श्री सुहास कबरे

केदार पावनगडकरांसारखा उत्तम गायक, आणि कबरेसाहेबांसारखा प्रख्यात तबलजी लाभला आणि माझ्या चालीचे सोने झाले.

इथे चाल ऐका.

जगणे

जगण्याचा हा अपुला हेतू
पोटासाठी फक्त भाकरी
दडवून स्वप्ने खिशात; धरतो
संसाराची बरी चाकरी

अतृप्तीतून तृप्ती शोधत
उगा मधाचे बोट लावतो
दो मिनिटांच्या शृंगारातून
मला वाटते देव पावतो

चौकटीतल्या पोकळीत मी
उगीच जगतो, उगीच मरतो
अमृत सोडून आयुष्यातील
हलाहलाचा हिशेब करतो

कवी: उमेश कोठीकर

इथे चाल ऐका.

न्या येथून!

तुज दशदिशा

उरे मज काय ?

रे चरण द्वय

देवा तुझे

केलास उशीर 

जरी आजवरी

तृप्त झालो हरी

तुझ्या ठायी !

तुझ्याच कृपेने

आलो इथवर

ही माझी स्थावर

मालमत्ता !

भेटूनि पावलो

हे जगदिश्वरा

आता त्वरा करा

 येथून न्या  !

कवी: सुरेश पेठे

ह्या गीताला मला सुचलेली चाल ऐका.

हाण त्याच्या टाळक्यात: नागपुरी तडका

ऊठ मर्दा ऊठ

आवळून घे मूठ

हाण त्याच्या टाळक्यात

पायामधला बूट

सत्तेपुढे शहाणपण

जेव्हा व्यर्थ जाते

माणुसकीचे लचके तोडून

लाचखोर खाते

पौरुषाच्या नशेचे, तेव्हा लाव दोन घूट

अन्

हाण त्याच्या टाळक्यात, पायामधला बूट

अन्यायाची सीमा जेव्हा

मर्यादेला लांघते

तुझे हक्क तुडवून

तिरडीवर बांधते

शेपटी तेव्हा खाली नको, वाघासारखा ऊठ

अन्

हाण त्याच्या टाळक्यात, पायामधला बूट

पोशिंद्याच्या छाताडावर

हरामींच्या मौजा

तेव्हा राज्य करतात

लुटारूंच्या फौजा

सत्ता आणि दलालांची, कर ताटातूट

अन्

हाण त्याच्या टाळक्यात, पायामधला बूट

माय तुझी बैलावाणी

राबराबून मेली

गल्लीमध्ये मुळं अन्

दिल्लीमध्ये वेली

अभयाने शोध घे, कोणी केली लूट

अन्

हाण त्याच्या टाळक्यात, पायामधला बूट

कवी: गंगाधर मुटे

ह्या गीताला मला अशी चाल सुचली.

पिया प्यार भरी ये छुअन

पिया प्यार भरी ये छुअन
मोरे अंग अंग थिरकन
बांधो बाहुपाश बंधन
तुम्हे प्रीत मेरी अर्पण

मुख लालिमा दमके कंचन
रूप रंग निखरा कहे दर्पण
हर्षित छेडित सुगन्धित सुमन
पुलकित रोमांचित उल्हासित मन

रंग तोरे रंगा ये कण कण
साथ प्यार भरा, सुखमय जीवन
किलकारियों से गूंजा घर आँगन
कभी ख़त्म न हो ये सपन

पिया प्यार भरी ये छुअन
मोरे अंग अंग थिरकन
बांधो बाहुपाश बंधन
तुम्हे प्रीत मेरी अर्पण 

कवयित्री: प्रिती कोलेकर    

ह्या कवितेची चाल ऐका.